Monday, August 27, 2007

Ο ερωτας συναντησε το θανατο

[Lola photo-Αγκίστρι 2007]


Προσπαθω να καταλαβω μετα απο καθε ερωτικη απωλεια, αν λαθη του παρελθοντος επαναληφθησαν με τον ιδιο ή διαφορετικο τροπο, αλλα δεν εχει σημασια.
Διαπιστωνω οτι ειναι αναποφευκτο και εξαρχης δρομολογημενο να βιωνει κανεις ιδιες καταστασεις σε καθε ερωτικη σχεση.
Η αποτυχημενη προσπαθεια στον ερωτα, αρχικα οφειλεται στην κακη σχεση του καθε ανθρωπου με την ιδεα του θανατου του.
Ο τρομος που τον κυριευει στη σκεψη της ανυπαρξιας του. Ωστοσο, πως ειναι δυνατο να μην ακουγεται λογικο κατι τετοιο, αφου οι βασικες μας ισορροπιες ακροβατουν σε ενα αθλιο χαλαρο σχοινι, φθαρμενο απο ολα εκεινα τα αχρηστα και επικτητα απ’ τα οποια σκηνοθετειται το πιο καταπτυστο μοντελο για να ζησει καποιος.
Ετσι λοιπον, ξυπναω μια μερα, μετα απο καιρο, αφου εχω «ξεπερασει» την τελευταια ερωτικη μου εμπειρια και, γεματος ηλιθιοτητα, ετοιμαζω με τα ιδια εγωιστικα υλικα το κλουβι στο οποιο εγω και ο επομενος θα ξεσκισουμε τις σαρκες μας με μια αρχετυπικη, θηριωδη ηδονη.
Σε ενα παραλληρημα λοιπον απαιτησεων, που τελικα μοιαζουν απανθρωπες, γεματος κρυμμενη οργη και προσποιουμενη ελπιδα, αναζητω τον «Μιστερ Τελειο» που σαφως γνωριζω πως δεν υπαρχει και, στη συνεχεια οταν «ανακαλυπτω» πως δεν ηταν ουτε αυτος... βρισκω εναν τυχαιο για να ξεσπασω πανω του ολο αυτο το δυσβασταχτο της αυταπατης μου!
Το δυσβασταχτο που μου λεει ψιθυριστα καποιες νυχτες στο αφτι μου οτι, «ο ανθρωπος απο τη φυση του δε μπορει, δεν εχει μαθει να διαχειριζεται το θεμα του θανατου με παρεα». Ποσο μαλλον οταν αυτη η παρεα, ειναι πνιγμενη στην υποκρισια, στον καθωσπρεπισμο του να φενομαστε αγαπημενοι, ευτυχισμενοι, μαζι με τη δυσοιωνη απατηλη συνενοχη του «για παντα μαζι», οταν αυτη η παρεα ειναι πνιγμενη στα χιλιαδες συναισθηματικα, σκηνοθετημενα ευρηματα που καμουφλαρουν ερασιτεχνικα την αδιεξοδη και σχιζοφρενη μας καθημερινοτητα.
Μια καθημερινοτητα που μας απομακρυνει δραματικα απο τον κοσμο της τρυφεροτητας και της ανιδιοτελειας.
Ειναι κι αυτο το ακατανικητο ενστικτο του ποθου για σεξ, που μας δινει το δικαιωμα να ξεστομιζουμε στον αλλον, «εισαι δικος μου,ή, εισαι δικη μου», δηλ. πιο λαϊκα, «σε γαμαω, αρα μου ανηκεις!». Και μπορω να σου γαμησω και τη ψυχη για να σε βοηθησω να το καταλαβεις καλυτερα ολο αυτο!
Και πως ειναι δυνατο να μην σκισω στα δυο την ψυχη του αλλου, τη στιγμη που μισω τη μοναξια του σωματος μου, και οτι αλλο κατοικει μεσα σε αυτο, απο περιττα κιλα μεχρι καταλοιπα της μαμας και της γιαγιας, ή και αποκαϊδια του τραγελαφικου ανδρισμου του πατερα.
Ειναι φυση αδυνατον να ερωτευτω, οταν εργαζομαι μοναχα με το φοβισμενο βλεμμα της κτητικοτητας και ολων οσων απορρεουν απ’ αυτην. Οταν δεν εχω αφομοιωσει το ελευθερο πεταγμα του συντροφου μου και δεν εχω σεβαστει την καταμουτρη ειλικρινη και βαθια ανθρωπινη αληθεια του, « Δεν σου ανηκω!».
Αν κατι μου ανηκει ειναι μονο οσα κατεκτησα ή και λεηλατησα ακομα, μεσα απο πολεμους με την ιδια τη ζωη. Ενας ανελεητος αγωνας για ελευθερια, που καταληγει σε αιωνιο πολεμο με την ιδια την ψυχη μου.

«Μη μας εξαπατατε αστερια
με το αποκοσμο φως σας.
Η επιστημη μας εκανε γνωστο
πως οταν το φως
στα ματια του φτανει
εσεις εχετε ηδη σβησει.
Η αγαπη οχι.»

Bolek
Χιλιαδου, Αυγουστος 2007

6 Comments:

Blogger GLOBAL said...

λέξεις, σκέψεις, συναισθήματα και όλαααα αυτά τόσο μα τόσο να κολλάνε σαν βεντούζες.
καληνύχτες.

11:55 AM  
Anonymous μπλε said...

"...κανένας δεν μου ανήκει
κι οι εραστές ένα δάνειο είναι
που πρέπει να επιστραφεί
μια χούφτα νερό που σώνεται στα χείλη..."

Σε μια ερωτική σχέση είναι μεγάλη η μάχη με τις προσδοκίες μας, αγαπητέ μου bolek. Με πρώτη από αυτές ο άλλος να γεμίσει τα δικά μας κενά, τις ανασφάλειες, τα άγχη και τους φόβους μας. "Πώς τολμά να μην το κάνει αυτό; Αυτή δεν είναι η έννοια τής σχέσης;".

Όχι. Δεν είναι αυτή. Υπάρχει ένας ορισμός, ότι "αγάπη είναι ο φόβος που μας ενώνει με τους άλλους" αλλά δεν τον υιοθετώ.

Έχω καταλήξει ότι το ζητούμενο είναι να μπορούμε να λέμε ένα "σκάσε" σε κείνο το θρασύ "εγώ" μας, να μπορούμε να ΔΙΝΟΥΜΕ χωρίς προσδοκία αλισβερισιού και χωρίς φόβο, να καλοδεχόμαστε Ο,ΤΙ μας δίνεται (είμαστε ελεύθεροι να κρίνουμε αν μας είναι αρκετό για να μείνουμε, αλλά όχι να απαιτούμε κι άλλα απ' τον συγκεκριμένο άνθρωπο βιάζοντας την ικανότητά του για προσφορά), να μπορούμε να μοιραζόμαστε χωρίς απαιτήσεις αμοιβαιότητας (και, τι θαύμα, ακριβώς όταν δεν τα μεθοδεύουμε, αυτά έρχονται από μόνα τους!)

Φυσικά όλα αυτά στο επίπεδο μιας κατεύθυνσης. Δεν είμαστε ούτε βουδιστές μοναχοί, ούτε υπεράνθρωποι για να λειτουργούμε πάντα έτσι. Θα ξεφεύγουμε, είναι αναπόφευκτο. Το θέμα είναι γενικώς να μένουμε σωστά προσανατολισμένοι, αναγνωρίζοντας τα παραστρατίσματα.

Δεύτερο ζητούμενο: ένας καθαρός φακός και όχι ένα παραμορφωτικό πρίσμα-λαξευμένο υπό το βάρος των δικών μας αναγκών. Να βλέπουμε τον άλλον όπως είναι κι όχι όπως θα θέλαμε να είναι, έτσι ώστε να μην καταρρέει βαρύγδουπα μια μέρα η απάτη.

Τρίτο ζητούμενο: it's the first day of the rest of your life! ;) Η νομοτέλεια τής επανάληψης των ίδιων φαινομένων υπάρχει μόνο όσο τη δεχόμαστε. Δεν "βρέχει μαύρες (ερωτικές) μοίρες", εμείς συντηρούμε τον φαύλο κύκλο! Καθόλου αναπόφευκτη δεν είναι η επανάληψη λοιπόν!

Πολλά είπα. Την καλησπέρα μου και την αγάπη μου!

5:45 AM  
Blogger Αιολος said...

Όλα είναι μια πάλη με την ίδια μοας την ψυχή Μιχάλη. Όλα. Ακόμα και η τέχνη του να παρατηρείς "αμέτοχος".

Δεν ήρθα στην Ρωμαϊκή αγορά τότε και το μετάνιωσα. Μου είπαν πως ήταν μαγευτικά.

10:47 AM  
Blogger Nikos said...

kalimera
first touch me to blog sas paidakia !
cheers
N

11:19 PM  
Blogger non said...

μα ναι,έτσι είναι-τόσο εύκολο είναι να ζεις,νόμιzες?

καλό ξημέρωμα

2:34 PM  
Blogger Friendrick Kinderpop said...

Γειά σας παιδιά!

Παίζουμε?


1. Πιάσε το βιβλίο που βρίσκεται πιο κοντά σε σένα./ Grab the book closest to you.

Έπιασα : Bob Dylan’s ‘Chronicles Volume One’ (Simon & Schuster, 2004)

2. Άνοιξε το βιβλίο στη σελίδα 123 / Open the book to page 123.

3. Βρες την πέμπτη περίοδο (=από τελεία σε τελεία, αν θυμάσαι) της σελίδας. Find the page’s fifth period (one period = from full stop to full stop).

4. Αντιγράφεις τις επόμενες τρεις περιόδους, δηλαδή την έκτη, την έβδομη και την όγδοη). Copy the three next periods (6th, 7th and 8th)

‘I had assumed that when critics dismissed my work, the same thing would happen to me, that the public would forget about me. How mad is that? Eventually, I would have to face the music – go back to performing – the long-awaited ballyhooed reunion tour – gypsy tours- changing ideologies like tires, like shoes, like guitar strings.’

5. Ζήτα από 5 bloggers να κάνουν το ίδιο. / Ask five bloggers to do the same...



Tα λέμε σε κάποια πανσέληνο πάλι someday soon, i hope..
xx

2:43 PM  

Post a Comment

<< Home